Po za­koń­czeniu I wojny świa­towej na nie­miec­kich ko­le­jach DRG od­czu­walny był do­tkliwy brak wa­gonów pa­sa­żer­skich, w związku z czym uru­cho­miono ma­sową pro­dukcję no­wych wa­gonów we­dług stan­dar­do­wych planów, tzw. Ein­he­its­bauart. Od po­czątku pla­no­wano bu­dowę wa­gonów o kon­strukcji me­ta­lowej, jednak po­wo­jenne braki i przy­sto­so­wanie za­kładów do pro­dukcji wa­gonów o kon­strukcji drew­nianej do­pro­wa­dziły do tego, że ponad 2000 pierw­szych wa­gonów było kon­strukcji drew­nianej, obi­tych je­dynie blachą sta­lową. W la­tach 1921 – 1923 zbu­do­wano do­kładnie 2236 ozna­czo­nych jako Bauart Di 21. Był to naj­licz­niejszy wagon oso­bowy kolei nie­miec­kich. Po­cząt­kowo były to wa­gony czwartej klasy o 66 miej­scach sie­dzą­cych. Przy dłu­gości między zde­rza­kami wy­no­szącej 13 920 mm oraz roz­stawie osi 8500 mm były to jak na stan­dardy lat 20-​tych XX wieku dość długie wa­gony, ofe­ru­jące względnie wy­soki kom­fort po­dró­żo­wania. Po li­kwi­dacji klasy czwartej wa­gony te prze­mia­no­wano na klasę trzecią i nadano im nowe ozna­czenie Cid21. Po 1945 część z tych wa­gonów po­zo­stało na PKP. Prezentowany wagon wyprodukowano w 1922 roku w berlińskiej fabryce Orenstein&Koppel. W koń­co­wych la­tach swej służby w PKP sta­nowił część po­ciągu prze­ciw­po­ża­ro­wego w lo­ko­mo­ty­wowni Ostrów Wlkp, skąd trafił do Jarocina.