Parowóz Ol49-1 jest pierwszym pojazdem tej serii, który został zakwalifikowany do pracy w PKP. Zbudowano go w Fabryce Lokomotyw im. Feliksa Dzierżyńskiego w Chrzanowie i oznaczono numerem fabrycznym 2603.
Posiada on kocioł wyprodukowany w Zakładzie Budowy Urządzeń Kotlarsko-Mechanicznych nr 1 w Sosnowcu o numerze fabrycznym 12994, kolejowym 1043 oraz tender skrzyniowy serii 25D49 o nr 98.
Dnia 19.12.1951 roku przydzielony został do Parowozowni Toruń Główny, gdzie pracował do 1960 roku.
Kolejne przydziały:
06.12.1959 MD Olsztyn
06.1969 MD Korsze
01.1970 MD Olsztyn
20.01.1975 MD Toruń Kluczyki
11.05.1981 MD Jarocin
W latach 1965-1968 na dziesięciu parowozach parowozach stacjonujących w Parowozowni Olsztyn, między innymi na tym egzemplarzu, zastosowano opalanie paleniska mazutem. Wymagało to przeprowadzenia pewnych rekonstrukcji paleniska, wmontowania w jego ścianę trzech dysz i zamontowania na tendrze zbiorników na mazut. Awarie związane z ostrymi zimami spowodowały odejście od tego typu opalania i ponowne przystosowanie do tradycyjnego opalania węglem.
W styczniu 1991 roku parowóz zakończył służbę w PKP, mając przejechane od 1951 roku ponad 3.100.000 km. Dnia 05.04.1991r. został skreślony z inwentarza Lokomotywowni Jarocin. Pod koniec tego samego roku Dyrektor Okręgowych Kolei Państwowych w Poznaniu przyjął, z trzech szkiców sytuacyjnych ustawienia tego pojazdu jako pomnika techniki, obecną lokalizację. Niestety postój na torze odstawczym spowodował jego dewastację. Odrestaurowany przez pracowników jarocińskiej lokomotywowni, pojechał w swoją ostatnią trasę do Wrocławia na wystawę taboru kolejowego. Po powrocie do Jarocina, w dniu 30.06.1992 r. przy pomocy podnośników hydraulicznych został wstawiony na obecne miejsce. W 2003 roku lokalny miłośnik kolei – Paweł Szymendera (przyszły prezes TKW) wyszedł z inicjatywą odrestaurowania mocno już zaniedbanej lokomotywy. Ówcześni Dyrektorzy: PKP Cargo S.A. Przewozów Towarowych w Jarocinie oraz PKP S.A. Polskie Linie Kolejowe w Ostrowie Wlkp w trakcie pierwszych dwóch lat przekazywali na ten cel materiały malarskie. Kolejne renowacje wykonywane były wyłącznie z jego własnych środków finansowych. Od 2007 r. pomnikiem opiekuje się Towarzystwo Kolei Wielkopolskiej z siedzibą w Jarocinie. W 2008 roku dzięki dotacji na materiały malarskie otrzymanej od Burmistrza Miasta Jarocin, stowarzyszenie wykonało gruntowna renowację oraz zajęło się lepszym wyeksponowaniem lokomotywy jako ostatniej jarocińskiej pamiątki po erze pary. Parowóz posiada wpis do ksiąg muzealnych Muzeum Parowozownia Jarocin i na razie zamiejscowo eksponowany jest na jarocińskim dworcu kolejowym.

Podczas eksploatacji oraz kolejnych napraw parowóz ten, jak i pozostałe egzemplarze tej serii przechodził różne modernizacje. Zmiany, które wpłynęły na jego zewnętrzną sylwetkę to m.in.: ciemno-oliwkowe malowanie parowozu zmieniono na czarne. W 1965 r. zainstalowano na pojeździe nowy typ reflektorów (stosowany do dnia dzisiejszego) wraz z charakterystycznym trzecim reflektorem na drzwiach dymnicy. W 1975 roku zamontowano w nim instalację SHP (Samoczynne Hamowanie Pociągu). W 1985 roku wymieniono oryginalne wypukłe drzwi dymnicy na płaskie, a inżektory tłocząco-ssące Friedmana zastąpiono inżektorami na parę świeżą Nathana. Lokomotywa Ol49-1 pracowała kolejno z tendrami o numerach: 5, 61, 107, 89. Tender o numerze 89 posiada wózki, z jakimi pierwotnie występowały “oelki”- z wyjątkiem zmiany łożyskowania maźnic (łożyska ślizgowe na toczne).  Tender o numerze 61, z którym pojazd jeździł do 1985 roku, posiadał nowe wózki typu 2XT – stosowane również w wagonach towarowych.

Symbol serii Ol49 oznacza:
O – rodzaj parowozu -osobowy
l – układ osi parowozu 1-3-1 lub 1C1 oOOOo (1 oś toczna przednia, 3 osie napędne, 1 oś toczna tylna)
49 – rok, w którym konstrukcja została zatwierdzona przez Ministerstwo Komunikacji
W oznaczeniu serii 25D49:
25 – pojemność skrzyni wodnej w m2
D – liczba osi tendra
49 – rok zatwierdzenia konstrukcji